
Piosenka babci wciąż jest
O tej historii
Babcia co wieczór śpiewa tę samą piosenkę, żeby ukołysać Thando do snu. Potem babcia choruje i umiera, w domu jest dziwnie cicho, a Thando nie chce już nigdy słyszeć tej piosenki. Dopiero gdy jego mała siostrzyczka Zola co noc płacze i marudzi, cicho śpiewa pierwszy wers do melodii babci.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Co wieczór babcia siada przy łóżku Thando,
klepie go po plecach i śpiewa: „Thula, thula, księżyc wspina się na wzgórze…”
Thando myśli: to moja piosenka.
Co dziecko z niej wyniesie
Mierzenie się z odejściem bliskiej osoby i wiedza, że miłość zostaje
Warto wiedzieć rodzicom
Towarzyszymy dziecku w obliczu odejścia bliskiej osoby: gdy bliska osoba ciężko choruje, najpierw powiedz dziecku prawdę („ta choroba nie jest jak przeziębienie, lekarze mówią, że nie da się jej wyleczyć”), żeby miało szansę się pożegnać. Gdy ktoś umrze, wyjaśniamy śmierć konkretnymi słowami (umarł, czyli nie żyje; choroba była zbyt ciężka, lekarze nie mogli jej wyleczyć, serce przestało bić, już nie boli i nie wróci), bez określeń „zmęczył się”, „zasnął” i „wyjechał”, które mylą dziecko i sprawiają, że boi się własnego zmęczenia i snu. Dziecko może zapytać, gdzie jest ciało babci; można odpowiedzieć szczerze, zgodnie z wiarą i zwyczajami rodziny. Smutek, złość i niechęć do słuchania o babci to formy tęsknoty, dorośli nie muszą od razu pocieszać; dorośli też płaczą, wspólny smutek jest w porządku. Miłość zostaje w sposób, który dziecko może zrobić: piosenka, poklepywanie po plecach, zapach. Kultura: rodzina z ludu Xhosa z Prowincji Przylądkowej Wschodniej w RPA; babcia nosi kolorową chustę, robi rękodzieło z koralików (koralikowe wyroby Xhosa są sławne) i pije rooibos, narodową herbatę RPA. Gdy ktoś umrze, krewni i przyjaciele przychodzą do domu, by towarzyszyć rodzinie, wspólnie się modlą i śpiewają. „Thula” w isiXhosa znaczy „ciii, cicho”, w języku zulu jest to to samo słowo, a występuje w wielu południowoafrykańskich kołysankach. Imię siostrzyczki, Zola, w isiXhosa i zulu znaczy „cisza, spokój”, więc współgra z „thula”. Pory roku na półkuli południowej są odwrócone w porównaniu z Tajwanem: we Wschodnim Przylądku lato jest deszczowe, a wzgórza zielone, zimą jest sucho, trawa brunatnieje, a dzikie aloesy kwitną zimą pomarańczowoczerwono.





