
Rozbita miseczka stała się piękna
O tej historii
Ren rozbija ulubioną czarkę dziadka i chowa skorupki pod łóżkiem, a przez kilka dni nie może dobrze spać. Dziadek dowiaduje się, ale nie złości się, tylko pokazuje Renowi, jak klei miseczkę z powrotem kawałek po kawałku lakierem i złotym proszkiem. Czekają bardzo długo, a na miseczce pojawiają się złote rzeczki.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Każdego popołudnia dziadek pił herbatę z tej czarnej miseczki.
Miseczka była czarna, z drobnymi błyszczącymi kropeczkami,
jakby kawałek nocnego nieba.
Co dziecko z niej wyniesie
Mierzenie się z błędem i wiedza, że to, co niedoskonałe, też może być piękne
Warto wiedzieć rodzicom
Kintsugi (po japońsku „złote spajanie”) to stara japońska metoda naprawy ceramiki: skorupy skleja się „lakierem” zrobionym z soku drzewa lakowego, a gdy stwardnieje, wyrównuje szczeliny, rysuje cienkie linie lakierem i posypuje je złotym proszkiem, tak że pęknięcia stają się złotymi liniami; miseczka nie tylko znów nadaje się do użytku, ale ma też wzór tylko dla siebie. Prawdziwe kintsugi trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy: lakier nie „schnie na słońcu”, tylko twardnieje powoli w ciepłej i wilgotnej drewnianej skrzyni; do lakieru do sklejania miesza się też klej z ryżu lub mąki. Dopóki lakier nie stwardnieje, powoduje swędzenie i zaczerwienienie skóry (jak w opowieści, „gryzie w ręce”), więc może go używać tylko dorosły w rękawiczkach, dziecko może tylko patrzeć i dotykać dopiero wtedy, gdy całkiem stwardnieje. W sprzedaży są też uproszczone zestawy dla początkujących, ale miseczkę, z której się je i pije, wciąż lepiej naprawiać dorosłemu, używając materiałów bezpiecznych dla żywności. Gdy coś się stłucze, najpierw powiedz dorosłemu i nie zbieraj skorup rękami, bo są ostre i można się skaleczyć. Najbardziej ta książka chce zostawić dziecku myśl, że naprawiona rzecz zachowuje ślad, a ten ślad to nie tylko „dzień, w którym się zepsuło”, ale też wspomnienie wspólnego czekania i naprawiania; stara złota linia na miseczce dziadka to jego wspomnienie z jego tatą. Dorośli też mogą uczyć się od dziadka: najpierw dać dziecku znać, że „gdy coś się rozbije, powiedzenie o tym jest bezpieczne”, a potem poczekać, aż samo przyjdzie i powie.





