
Z babcią na tajwańską operę
O tej historii
Oglądanie opery z babcią, rysowanie wzorów makijażu i nauka ruchu scenicznego.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
W wakacje Anan mieszkała u babci na wsi.
Babcia składała ubrania i śpiewała bardzo, bardzo przeciągłą piosenkę.
Co dziecko z niej wyniesie
Tradycyjna opera
Warto wiedzieć rodzicom
Kua-á-hì to tradycyjna opera, która rozwinęła się na Tajwanie i jest śpiewana w języku tajwańskim; przed sceną występują aktorzy, a za nią są kulisy, gdzie aktorzy się malują, przebierają i przygotowują rekwizyty; aktorzy najpierw pokrywają twarz białym pudrem, potem rumieńcem wokół oczu i rysują brwi wznoszące się ku górze; w kua-á-hì przystojnych młodzieńców często grają kobiety; duża broda to sztuczna broda zawieszona na uszach; na scenie jedna rzecz oznacza jedną czynność: obiegnięcie sceny z szpicrutą to jazda konno, wiosłowanie wiosłem to płynięcie łodzią; długie białe rękawy nazywają się wodnymi rękawami — rzucane i zwijane, oddają nastrój; po scenie chodzi się małymi, lekkimi kroczkami; muzycy za sceną grają na khok-á-hiân (dwustrunowych skrzypcach) i uderzają w gongi i bębny, a aktorzy śpiewają i grają w rytm muzyki; gdy nie rozumiemy słów, można zgadywać nastrój po ruchach i muzyce; w tłumie trzymamy dorosłego za rękę i nie biegamy samopas; za kulisy wchodzimy dopiero po zapytaniu, idziemy cicho i niczego nie dotykamy; „tsiok-suí” to po tajwańsku „bardzo ładnie” — można nauczyć się kilku słów po tajwańsku od starszych w rodzinie.





