กอดนิทาน

จะบอกลูกเรื่องความตายอย่างไร? เมื่อเด็ก 2–6 ปีต้องเจอการจากไปของคนในครอบครัวหรือสัตว์เลี้ยง พ่อแม่อยู่เคียงข้างได้แบบนี้

เมื่อผู้ใหญ่ในบ้านจากไป หรือหมาแมวที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีตายลง ตัวพ่อแม่เองก็ยังเศร้าอยู่ แต่ยังต้องคิดว่าจะบอกลูกอย่างไร พ่อแม่หลายคนลังเลว่า ลูกยังเล็กขนาดนี้ จะเข้าใจไหม? จะทำให้เขากลัวหรือเปล่า?

คุยกับลูกเรื่องความตายยังไง? — เมื่อญาติหรือสัตว์เลี้ยงจากไป 6 สิ่งที่ทำได้

ที่จริงแล้ว แม้เด็ก 2–6 ปีจะยังไม่เข้าใจความตายอย่างสมบูรณ์ แต่เขารับรู้ได้ว่าบรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไป การบอกความจริงด้วยคำที่ลูกเข้าใจได้ แล้วค่อย ๆ อยู่เคียงข้างให้เขาทำความเข้าใจ มักทำให้ลูกรู้สึกปลอดภัยมากกว่าการปิดบัง บทความนี้รวบรวมวิธีอ่อนโยนบางอย่าง ให้ครอบครัวที่กำลังผ่านช่วงเวลานี้ได้ลองนำไปใช้

เด็กเข้าใจ "ความตาย" อย่างไร?

  • ยังไม่เข้าใจว่า "จะไม่กลับมาอีก": เด็กเล็กอาจคิดว่าการตายก็เหมือนการออกไปข้างนอก อีกไม่กี่วันก็จะกลับมา จึงถามซ้ำ ๆ ว่า "คุณปู่จะกลับมาเมื่อไหร่?"
  • ถามคำถามเดิมซ้ำ ๆ: ไม่ใช่เพราะฟังไม่เข้าใจ แต่เด็กกำลังใช้การถามย้ำเพื่อค่อย ๆ ทำความเข้าใจเรื่องนี้
  • อาจคิดว่าเป็นความผิดของตัวเอง: บางครั้งเด็กคิดว่า "เป็นเพราะหนูไม่ดีหรือเปล่า" ผู้ใหญ่จึงต้องบอกเขาให้ชัดเจนว่าไม่ใช่
  • วิธีแสดงความเศร้าต่างจากผู้ใหญ่: เด็กอาจร้องไห้อยู่เมื่อครู่ แล้ววิ่งไปเล่นในอีกนาทีถัดมา เรื่องนี้พบได้บ่อย ไม่ได้แปลว่าเขาไม่สนใจ
  • อาจเป็นห่วงคนอื่นในครอบครัว: เด็กบางคนเริ่มถามว่า "พ่อจะตายด้วยไหม?" "แล้วใครจะดูแลหนู?"

พ่อแม่อยู่เคียงข้างได้อย่างไร? 6 สิ่งที่ทำได้

1. พูดด้วยคำง่าย ๆ และเป็นความจริง

อาจพูดว่า "คุณยายป่วยหนักมาก ร่างกายของคุณยายหยุดทำงานแล้ว คุณยายไม่หายใจอีกแล้ว และไม่เจ็บอีกแล้ว เราจะไม่ได้เจอคุณยายอีกแล้วนะ" ใช้ประโยคสั้น ๆ ชัดเจนก็พอ บอกสาเหตุแค่ประโยคเดียวก็พอ เช่น "คุณยายป่วยหนักมาก" ลูกจะได้ไม่คิดว่าเป็นความผิดของตัวเอง ระหว่างที่พูด ให้กอดลูกไว้ หรือให้เขานั่งข้าง ๆ คุณ

2. เลี่ยงคำพูดอย่าง "หลับไปแล้ว" หรือ "ไปไกลแล้ว"

คำพูดเหล่านี้ตั้งใจให้ลูกรู้สึกดีขึ้น แต่อาจทำให้ลูกกลัวการนอน หรือเฝ้ารอให้คนคนนั้นกลับมา ถ้าครอบครัวมีคำอธิบายตามศาสนาหรือความเชื่อ ก็บอกลูกไปพร้อมกับความจริงที่ว่า "ร่างกายจะไม่ขยับอีกแล้ว และจะไม่กลับมาอีกแล้ว" ได้

3. ลูกถาม ก็ตอบตามจริง ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ได้

ลูกอาจถามตรง ๆ เช่น "ตายแล้วจะหนาวไหม?" ตอบด้วยน้ำเสียงสงบได้เลย ถ้าเจอคำถามที่ตัวเองก็ตอบไม่ได้ จะบอกว่า "เรื่องนี้แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เรามาคิดด้วยกันนะ" ก็ไม่เป็นไร ลูกถามกี่ครั้ง ก็ตอบอย่างใจเย็นทุกครั้ง

4. ให้ลูกรู้ว่า ไม่ใช่ความผิดของหนู และหนูจะได้รับการดูแลอย่างดี

บอกลูกให้ชัดเจนว่า การที่คนในครอบครัวหรือสัตว์เลี้ยงจากไป ไม่ได้เป็นเพราะสิ่งที่เขาทำ ถ้าลูกเป็นห่วงคนอื่นในบ้าน อาจพูดว่า "พ่อแม่จะดูแลตัวเองให้ดี และจะดูแลหนูให้ดีด้วย" ให้เขาสบายใจ

5. ผู้ใหญ่เศร้าได้ และให้ลูกได้แสดงความเศร้าด้วย

พ่อแม่ร้องไห้ต่อหน้าลูกได้ อาจพูดว่า "แม่คิดถึงคุณยายมาก เลยรู้สึกเศร้านิดหน่อย" ถ้าช่วงไหนรู้สึกแย่จนรับไม่ไหวจริง ๆ ขอให้ผู้ใหญ่คนอื่นช่วยอยู่กับลูกสักพักก่อนก็ได้ ลูกจะได้เรียนรู้ว่าความเศร้าเป็นเรื่องปกติ และพูดออกมาได้ ถ้าลูกไม่อยากพูด ก็แสดงออกผ่านการวาดรูปหรือเล่นตุ๊กตาสมมติได้เช่นกัน

6. ใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ และหาวิธีคิดถึงไปด้วยกัน

กินข้าว ไปโรงเรียน อ่านนิทานก่อนนอน พยายามทำตามจังหวะเดิมให้มากที่สุด กิจวัตรที่คุ้นเคยช่วยให้ลูกรู้สึกว่าโลกยังมั่นคงอยู่ และอาจทำสิ่งเล็ก ๆ เพื่อระลึกถึงด้วยกัน เช่น ดูรูปถ่าย เล่าความทรงจำเก่า ๆ วาดการ์ด หรือปลูกต้นไม้เล็ก ๆ สักต้น

นิทานที่ช่วยคุยกับลูกเรื่องการบอกลา

นิทานแนวนี้ แนะนำให้พ่อแม่อ่านเองก่อนหนึ่งรอบ แล้วดูสภาพจิตใจของลูกก่อนตัดสินใจว่าจะอ่านเมื่อไหร่ หรือจะอ่านหรือไม่ ถ้าลูกยังเล็ก ระหว่างอ่านอาจเล่าด้วยคำที่ง่ายกว่าเดิม:

  • พิพิไปเป็นดวงดาวแล้ว (4~5 ปี): พิพิหมาน้อยตายแล้ว ทุกคนเศร้า ระลึกถึง และปลูกต้นไม้เพื่อจดจำมัน
  • ลาก่อนนะ บัดดี้สุนัขแก่ (5~6 ปี): บัดดี้อายุมากกว่าเอ็มม่า มันเดินช้าลงเรื่อย ๆ เอ็มม่าพามันไปเดินเล่นเป็นครั้งสุดท้าย หลังบัดดี้จากไป เธอเก็บความทรงจำเกี่ยวกับมันไว้ใต้ต้นแอปเปิลในสวนทีละอย่าง
  • หมวกไหมพรมของคุณย่า (5~6 ปี): คุณย่าเสียชีวิตแล้ว แต่ทิ้งหมวกที่ถักให้หลานไว้ เมื่อสวมก็คิดถึงคุณย่า
  • เพลงของคุณยายยังอยู่ (5~6 ปี): ทุกคืนคุณยายร้องเพลงเดียวกันกล่อมทันโดให้นอน คุณยายป่วยแล้วจากไป บ้านเงียบจนแปลกประหลาด ทันโดไม่อยากฟังเพลงนั้นอีก จนกระทั่งน้องสาวร้องไห้งอแงทุกคืน เขาจึงค่อย ๆ ร้องประโยคแรกออกมาเบา ๆ ด้วยทำนองของคุณยาย
  • อำลาปู่เหล็ก (5~6 ปี): หุ่นรบเก่าที่อยู่กับเสี่ยวอวี่จนโตต้องปลดประจำการ เสี่ยวอวี่เรียนรู้ที่จะบอกลาอย่างตั้งใจ

(เล่ม "อำลาปู่เหล็ก" ไม่ได้พูดถึงความตาย เหมาะกับเด็กที่ยังไม่เคยเจอการสูญเสีย ใช้ชวนคุยกันก่อนว่า "การบอกลา" คืออะไร)

ดูหนังสือเพิ่มเติมได้ในหมวด "การสูญเสียและบอกลา"

คำถามที่พบบ่อย

ควรพาลูกไปงานศพไหม?

ไม่มีคำตอบตายตัว ดูจากอายุ นิสัย และความสมัครใจของลูก ถ้าจะพาไป ควรอธิบายลูกล่วงหน้าว่าจะได้เห็นอะไรบ้าง และทุกคนอาจร้องไห้ ให้มีผู้ใหญ่ที่ลูกคุ้นเคยและอารมณ์ค่อนข้างมั่นคงหนึ่งคนอยู่ดูแลเขาโดยเฉพาะ ถ้าลูกอยากออกมาก็ให้ออกมาก่อนได้ อาจให้เขาทำสิ่งเล็ก ๆ สักอย่าง เช่น วางดอกไม้หนึ่งดอก ถ้าลูกไม่อยากไป ก็บอกลาที่บ้านด้วยการวาดการ์ดหรือพูดคุยได้

สัตว์เลี้ยงตายแล้ว ควรรีบเลี้ยงตัวใหม่ทันทีไหม?

ไม่ต้องรีบ ให้เวลาลูกและคนในครอบครัวได้คิดถึงสัตว์เลี้ยงตัวเดิมอย่างเต็มที่ ถ้ารีบหาตัวใหม่มา "แทนที่" ลูกอาจรู้สึกว่าการเศร้าเป็นสิ่งที่ไม่ได้รับอนุญาต รอให้ทั้งบ้านพร้อมก่อนค่อยคุยกันก็ยังไม่สาย

ลูกจะเศร้านานแค่ไหน? เมื่อไหร่ควรขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญ?

เด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน ความคิดถึงอาจกลับมาอีกในช่วงเทศกาล วันเกิด หรือเมื่อเจอสถานที่ที่คุ้นเคย ซึ่งเป็นเรื่องปกติทั้งหมด ถ้าผ่านไปสักระยะแล้ว ลูกยังนอนไม่หลับหรือกินไม่ได้เป็นเวลานาน กลัวตลอดเวลาว่าตัวเองหรือคนในบ้านจะตาย มีพฤติกรรมถดถอยเหมือนตอนเล็กกว่านี้นานโดยไม่ดีขึ้น หรือตอนกลางวันไม่สามารถเล่นหรือไปโรงเรียนได้ตามปกติแล้ว แนะนำให้ปรึกษากุมารแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเด็ก ถ้าลูกพูดว่าอยากทำร้ายตัวเอง หรืออยากไปอยู่กับคนที่จากไป โปรดพาไปพบแพทย์โดยเร็วที่สุด และถ้าตัวผู้ใหญ่เองก็รู้สึกหนักหนา ก็ขอความช่วยเหลือได้เช่นกัน

แหล่งอ้างอิง


เมื่อคิดถึง ลองอ่านนิทานด้วยกันสักเรื่อง แล้วค่อย ๆ เล่าความในใจให้กันฟัง กอดนิทานมีนิทานภาพมากกว่า 600 เล่มสำหรับเด็ก 2–6 ปี แบ่งตามช่วงวัย เมื่อลูกพร้อม คุณเลือกสักเล่มที่เหมาะกับลูกมาอ่านไปด้วยกันได้

หนังสือภาพที่เหมาะจะอ่านด้วยกัน

พิพิไปเป็นดวงดาวแล้ว

4~5 ปี

พิพิหมาน้อยตายแล้ว ทุกคนเศร้า ระลึกถึง และปลูกต้นไม้เพื่อจดจำมัน

ลาก่อนนะ บัดดี้สุนัขแก่

5~6 ปี

บัดดี้อายุมากกว่าเอ็มม่า มันเดินช้าลงเรื่อย ๆ เอ็มม่าพามันไปเดินเล่นเป็นครั้งสุดท้าย หลังบัดดี้จากไป เธอเก็บความทรงจำเกี่ยวกับมันไว้ใต้ต้นแอปเปิลในสวนทีละอย่าง

หมวกไหมพรมของคุณย่า

5~6 ปี

คุณย่าเสียชีวิตแล้ว แต่ทิ้งหมวกที่ถักให้หลานไว้ เมื่อสวมก็คิดถึงคุณย่า

เพลงของคุณยายยังอยู่

5~6 ปี

ทุกคืนคุณยายร้องเพลงเดียวกันกล่อมทันโดให้นอน คุณยายป่วยแล้วจากไป บ้านเงียบจนแปลกประหลาด ทันโดไม่อยากฟังเพลงนั้นอีก จนกระทั่งน้องสาวร้องไห้งอแงทุกคืน เขาจึงค่อย ๆ ร้องประโยคแรกออกมาเบา ๆ ด้วยทำนองของคุณยาย

อำลาปู่เหล็ก

5~6 ปี

หุ่นรบเก่าที่อยู่กับเสี่ยวอวี่จนโตต้องปลดประจำการ เสี่ยวอวี่เรียนรู้ที่จะบอกลาอย่างตั้งใจ

หัวข้อที่เกี่ยวข้อง

ทุกหัวข้อ

คืนนี้ อ่านด้วยกันสักเล่ม

ดาวน์โหลดฟรี อ่านได้ทั้งมือถือและแท็บเล็ต