
พิพิไปเป็นดวงดาวแล้ว
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
พิพิหมาน้อยตายแล้ว ทุกคนเศร้า ระลึกถึง และปลูกต้นไม้เพื่อจดจำมัน
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
พิพิเป็นหมาแก่ เดินช้ามาก ขนข้างปากขาวหมดแล้ว
แต่หางยังแกว่งไปแกว่งมา
สิ่งที่ลูกได้รับ
รับมือกับการจากไปของสัตว์เลี้ยง
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
สัตว์เลี้ยงแก่ลง เจ็บป่วย และวันหนึ่งก็ตาย; ตายคือร่างกายหยุดทำงาน ไม่เจ็บอีก และไม่กลับมา ต่างจากนอนหลับ; เสียใจ โกรธ อยากร้องไห้ได้ ผู้ใหญ่ก็ร้องไห้; เดี๋ยวหัวเราะเดี๋ยวร้องไห้ก็ได้ เพราะเรารักมันมาก; เก็บของสัตว์เลี้ยงในกล่องความทรงจำ คิดถึงก็หยิบมาเล่าเรื่องกัน; ทำสิ่งที่ระลึกถึงมันได้ เช่น ปลูกต้นไม้; แต่ละครอบครัวคิดเรื่อง “ตายแล้วไปไหน” ต่างกัน พูดคุยกับเด็กได้; ความเศร้าจะค่อย ๆ เล็กลง ความทรงจำจะอยู่ตลอดไป





