
ลาก่อนนะ บัดดี้สุนัขแก่
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
บัดดี้อายุมากกว่าเอ็มม่า มันเดินช้าลงเรื่อย ๆ เอ็มม่าพามันไปเดินเล่นเป็นครั้งสุดท้าย หลังบัดดี้จากไป เธอเก็บความทรงจำเกี่ยวกับมันไว้ใต้ต้นแอปเปิลในสวนทีละอย่าง
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
บัดดี้อายุมากกว่าเอ็มม่า
บนทางเดินเล็ก ๆ ในสวน มีรอยเท้าสุนัขตัวเล็ก ๆ อยู่รอยหนึ่ง
นั่นคือรอยที่บัดดี้ตอนยังเด็กเหยียบทิ้งไว้บนปูนที่พ่อเพิ่งเทใหม่ ๆ ตอนนั้นยังไม่มีเอ็มม่าเลยนะ
สิ่งที่ลูกได้รับ
รับมือกับการจากไปของสัตว์เลี้ยง และกล่าวลาอย่างดี
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
พูดเรื่องความตายของสัตว์เลี้ยงอย่างตรงไปตรงมาและอ่อนโยน ใช้คำพูดที่ซื่อตรงและนุ่มนวลทำความเข้าใจความตาย: ตายคือร่างกายหยุดทำงาน ไม่หายใจ ไม่เจ็บ และไม่กลับมาอีก (ไม่ใช้คำพูดแบบ “หลับไปแล้ว”); การป่วยส่วนใหญ่หายได้ แต่ความแก่ ป่วยหนัก หรือบาดเจ็บรุนแรงอาจทำให้ตายได้; สุนัขแก่เร็วกว่าคน สุนัขแก่จะปวดข้อ กลัวร้อน และเดินช้า; วิธีดูแลสุนัขแก่: รอตอนเย็นอากาศเย็นลงค่อยออกไป เดินช้า ๆ ให้มันใช้จมูกเดินเล่น และเล่นเกมที่ไม่ต้องวิ่ง; รู้สึกเศร้า คิดถึง หรือไม่อยากเห็นของของมันก็เป็นเรื่องปกติ; ใช้ของที่ระลึกและการเล่าเรื่องเพื่อกล่าวลาอย่างดี เด็กอาจถามว่าร่างกายของบัดดี้ไปไหน ตอบอย่างตรงไปตรงมาตามแนวทางของครอบครัวได้





