
Nosek do noska, witaj!
O tej historii
Tani wraca z babcią do maoryskiego domu spotkań. Trochę się wstydzi, ale uczy się witać starszych, delikatnie dotykając ich nosa swoim.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Tani z babcią docierają do domu spotkań rodziny babci.
Czerwony wielki dom jest taki piękny.
Co dziecko z niej wyniesie
Poznawanie maoryskiego powitania nosami i witanie z szacunkiem
Warto wiedzieć rodzicom
Maorysi to rdzenna ludność Nowej Zelandii. Marae to miejsce, gdzie zbiera się ludzie z danej wspólnoty, a wielki dom pośrodku (wharenui) ma rzeźbienia i tkane wzory, które przedstawiają przodków. Goście czekają najpierw przy wejściu i dopiero gdy usłyszą długi, powitalny śpiew starszej kobiety (karanga), wchodzą do środka. Gdy starsi przemówią i zaśpiewają, wszyscy witają się po kolei: podają sobie ręce, a potem delikatnie przykładają nos i czoło do nosa i czoła drugiej osoby i razem wdychają powietrze. To hongi, które oznacza dzielenie jednego tchnienia życia. Przed wejściem do wielkiego domu zdejmuje się buty, a po powitaniu wszyscy jedzą wspólnie posiłek. „Kia ora” to po maoryjsku „cześć”. Można też witać się bez słów, łagodnym gestem.





