
Przepraszam, odbuduję ci gniazdo
O tej historii
Wielki czarny niedźwiedź przez przypadek zrzuca gniazdo małej lasówki. Jego wielkie łapy nie potrafią chwycić cienkiej trawy, więc musi się nauczyć mówić „przepraszam”, a potem razem z nią odbudować gniazdo.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Na małej wierzbie nad jeziorem Lasówka buduje gniazdo.
Jedno źdźbło trawy, kępka puchu, lśniąca pajęcza nić.
„Jutro zniosę tu jajko!”
Co dziecko z niej wyniesie
Nauka przepraszania i naprawiania szkód
Warto wiedzieć rodzicom
Uczymy się trzech kroków szczerego przepraszania: powiedzieć („to ja to zrobiłem, przepraszam”), zapytać, czego druga strona potrzebuje („jak mogę ci pomóc?”), i razem naprawić. Udawanie, że się nie widzi, albo potajemne naprawianie sprawia, że w środku czujemy się jeszcze gorzej. Własne „wady” w innym zastosowaniu też mogą pomóc: wielka łapa niedźwiedzia nie wyrwie cienkiej trawy, ale jest najlepsza do podtrzymania chwiejącej się gałęzi. Wiedza o przyrodzie jest ukryta w opowieści: mały ptak z książki to północnoamerykańska lasówka żółta (po angielsku yellow warbler; to inny ptak niż azjatycka wilga). Wiosną samica wije nad wodą, w rozwidleniach gałęzi krzewów, takich jak wierzby, gniazdo jak małą czarkę z cienkiej trawy, włókien roślinnych i puchu, na przykład wierzbowego, często mocując je pajęczyną. Składa jedno jajo dziennie, jasne, szaro-zielone z drobnymi brązowymi plamkami. Czarne niedźwiedzie lubią ocierać plecy o pnie drzew, żeby się podrapać.





