Bajkotulanki
Echomapa małego nietoperza

Echomapa małego nietoperza

O tej historii

Mała nietoperka Nini po raz pierwszy leci nocą z innymi z jaskini, a wokół jest zupełnie ciemno. Mama uczy ją: zawołaj, wsłuchaj się uważnie, bo dźwięk odbija się od drzew i od owadów i wraca. W deszczową noc Nini musi znaleźć drogę z powrotem do jaskini dzięki echu.

Przeczytaj pierwszą stronę

W jaskini jest ciemno, mnóstwo nietoperzy śpi zwisając głową w dół.
Mała nietoperka Nini też wisi głową w dół.
Ale nie śpi. Mówi.

Co dziecko z niej wyniesie

Poznawanie echa i tego, jak nietoperze znajdują drogę w nocy

Warto wiedzieć rodzicom

Gdy dźwięk trafi na przeszkodę, odbija się i wraca: to jest echo. Im bliżej coś jest, tym szybciej wraca echo, a im dalej, tym wolniej. Wiele nietoperzy żywiących się owadami wydaje dźwięki i słucha ech, żeby wiedzieć, że przed nimi jest drzewo, skała albo owad (to się nazywa echolokacja). Ich głosy są zwykle zbyt wysokie dla ludzkiego ucha, a „pik” w książce jest dźwiękiem, który sobie udajemy. Nietoperze nie są ślepe, ale w ciemności bardziej polegają na uszach. Tę umiejętność mają po części od urodzenia, a im więcej lotów, tym lepiej im idzie. Wiele ciem ma uszy i gdy usłyszą nietoperza, nagle spadają w dół, żeby uciec. Podczas ulewy krople deszczu odbijają wiele chaotycznych małych ech, a mokrym nietoperzom lata się szczególnie ciężko, dlatego w deszczowe dni często się chowają lub wracają do jaskini. W jaskiniach wapiennych w Malezji i innych miejscach mieszkają tysiące nietoperzy, które wieczorem wylatują z wejścia długimi szeregami. Ćwiczymy też z dzieckiem: powiedz, co masz do powiedzenia, zaczekaj chwilę i posłuchaj innych.

Mogą ci się spodobać także

Zobacz wszystkie książki

Przeczytajcie dziś wieczorem jedną razem

Bezpłatne pobranie. Działa na telefonach i tabletach.