
De echokaart van de vleermuis
Over dit verhaal
De kleine vleermuis Nini vliegt voor het eerst met alle anderen ’s nachts de grot uit, en overal om haar heen is het pikdonker. Mama leert haar: roep één keer en luister goed, want het geluid kaatst terug als het een boom of een insect raakt. In de regennacht moet ze met behulp van echo’s de weg terug naar de grot vinden.
Openen in VoorleeskusLees de eerste bladzijde
In de donkere grot hangen heel veel vleermuizen ondersteboven te slapen.
De kleine vleermuis Nini hangt er ook.
Maar ze slaapt niet. Ze praat.
Wat je kind eraan overhoudt
Leren wat een echo is en hoe vleermuizen ’s nachts hun weg vinden
Goed om te weten voor ouders
Als geluid iets raakt, kaatst het terug: dat is een echo; hoe dichterbij iets is, hoe sneller de echo terugkomt, en hoe verder weg, hoe langzamer. Veel insecteneters onder de vleermuizen maken geluid en luisteren naar de echo om te weten dat er voor hen een boom, een rotswand of een klein insect is (dat heet “echolocatie”); hun geluiden zijn meestal te hoog voor mensenoren, en de “tik” in het boek is een geluid dat wij nadoen; vleermuizen zijn niet blind, maar in het donker vertrouwen ze meer op hun oren. Deze vaardigheid is bij de geboorte al een beetje aanwezig en wordt steeds beter naarmate ze vaker vliegen. Veel nachtvlinders hebben oren en laten zich plotseling vallen om te ontsnappen als ze een vleermuis horen. Bij zware regen kaatsen de regendruppels veel rommelige kleine echo’s terug, en natte vleermuizen worden extra moe bij het vliegen, dus vleermuizen verstoppen zich op regenachtige dagen vaak of keren terug naar de grot. In kalksteengrotten in onder andere Maleisië wonen duizenden vleermuizen, die ’s avonds in lange rijen de grot uit vliegen. Oefen ook samen: als je klaar bent met praten, wacht even en luister naar de ander.





