
แผนที่เสียงสะท้อนของค้างคาว
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
นีนี่ค้างคาวน้อยบินออกจากถ้ำตอนกลางคืนพร้อมทุกคนเป็นครั้งแรก รอบตัวมืดสนิท; แม่สอนว่า ร้องออกไปหนึ่งเสียงแล้วตั้งใจฟัง เสียงที่ชนต้นไม้ ชนแมลงจะสะท้อนกลับมา; ในคืนที่ฝนตก นีนี่ต้องอาศัยเสียงสะท้อนหาทางกลับถ้ำ
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
ในถ้ำมืด ๆ มีค้างคาวเยอะแยะห้อยหัวนอนอยู่
นีนี่ค้างคาวน้อยก็ห้อยหัวอยู่ด้วย
แต่เธอไม่ได้นอน เธอกำลังพูด
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักเสียงสะท้อนและวิธีที่ค้างคาวหาทางในที่มืด
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
เสียงที่ชนสิ่งของแล้วสะท้อนกลับมา เรียกว่าเสียงสะท้อน; ของยิ่งอยู่ใกล้ เสียงสะท้อนก็ยิ่งกลับมาเร็ว ยิ่งอยู่ไกลก็ยิ่งช้า ค้างคาวกินแมลงหลายชนิดส่งเสียงแล้วฟังเสียงสะท้อน เพื่อรู้ว่าข้างหน้ามีต้นไม้ ผนังหิน หรือแมลงตัวเล็ก (เรียกว่า “การหาตำแหน่งด้วยเสียงสะท้อน”) เสียงร้องของมันส่วนใหญ่แหลมสูงเกินกว่าหูคนจะได้ยิน “ติ๊ด” ในหนังสือเป็นเสียงที่เราแกล้งทำขึ้น; ค้างคาวไม่ได้ตาบอด แต่ในความมืดต้องพึ่งหูมากกว่า ความสามารถนี้ติดตัวมาตั้งแต่เกิดนิดหน่อย ยิ่งบินบ่อยก็ยิ่งชำนาญ ผีเสื้อกลางคืนหลายชนิดมีหู พอได้ยินเสียงค้างคาวก็จะร่วงลงกะทันหันเพื่อหนี ตอนฝนตกหนัก หยดฝนจะสะท้อนเสียงเล็กๆ ปนกันยุ่งเหยิง และค้างคาวที่ตัวเปียกก็เหนื่อยง่ายเป็นพิเศษ วันฝนตกค้างคาวจึงมักหลบอยู่ที่เดิมหรือกลับเข้าถ้ำ ในถ้ำหินปูนแถวมาเลเซียมีค้างคาวอาศัยอยู่เป็นหมื่นเป็นแสนตัว ตอนเย็นจะเรียงเป็นแถวยาวบินออกจากปากถ้ำ ชวนเด็กฝึก “พูดจบแล้ว รอสักครู่ แล้วฟังคนอื่นพูด” ไปด้วยกัน





