
Wehikułem do dzieciństwa dziadka
O tej historii
Wehikuł czasu cofa o pięćdziesiąt lat, by zobaczyć dziadka jako chłopca bawiącego się bączkiem przy polach ryżowych.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Yuyu i dziadek kupowali mleko w sklepiku przy zaułku. Szklane drzwi otworzyły się same z dźwiękiem dzyń.
Co dziecko z niej wyniesie
Rodzina i przeszłość
Warto wiedzieć rodzicom
Dziadkowie też kiedyś byli dziećmi. Tajwańska wieś sprzed pięćdziesięciu lat wyglądała inaczej niż dziś: były pola ryżowe i bawoły, gruntowe drogi, szklane słoje z cukierkami w sklepiku, piec na drewno i czarno-biały telewizor, przed którym gromadziła się cała wioska. Język tajwański to język wielu rodzin, a 呷飽未 (Jiah ba bue, czyli „czy już jadłeś?”) to codzienne powitanie. Tradycyjnym bączkiem 干樂 (gan-lok) bawimy się tak: sznurek mocno owijamy wokół bączka, trzymamy rękę nisko i lekko pociągamy do tyłu. Piec jest bardzo gorący, więc dzieci mają stać z daleka. Im więcej ćwiczymy, tym lepiej nam idzie. Poprośmy starszych o wspomnienia z dzieciństwa i porównajmy dawne czasy z dzisiejszymi.





