
มือเต้นรำเล่าเรื่อง
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
ที่ฮาวาย เคโอนีฝึกฮูลากับยาย มือขยับเล่าเรื่องฝน คลื่น และดอกไม้
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
ปากของเคโอนีไม่เคยหยุดพูดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
“ฟังนะ—” เป็นคำที่เขาพูดบ่อยที่สุด
พูดกับยาย พูดกับดอกไม้ แม้แต่นกตัวน้อยในพุ่มดอกไม้ เขาก็พูดด้วย
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักฮูลาเล่าเรื่องด้วยท่าและทำตาม
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
รู้จักฮูลาของฮาวาย (hula): ชาวพื้นเมืองฮาวายใช้ท่ามือเล่าเรื่อง นิ้วมือค่อย ๆ ลอยลงจากที่สูงคือฝน สองมือกลิ้งไปมาหน้าหลังคือคลื่น สองมือประกบแล้วค่อย ๆ บานออกคือดอกไม้ ตอนเต้นย่อเข่าเล็กน้อย เท้าก้าวไปด้านข้าง (หนึ่ง สอง สาม แตะ) สายตามองตามมือ ทั้งเด็กชายและเด็กหญิงเต้นได้ เต้นไปพร้อมกับการสวดร้องหรือเพลง ครูมักตีกลองน้ำเต้า (ipu) ให้จังหวะ กระโปรงฮูลาแบบดั้งเดิมทำจากใบ ti สีเขียวสด ยังได้เรียนคำภาษาญี่ปุ่นสองสามคำ: ame (ฝน) oyogu (ว่ายน้ำ) nami (คลื่น) hanabi (ดอกไม้ไฟ) hana (ดอกไม้) ตามไหล่เขาในฮาวายมักมีฝนตกช่วงบ่ายและมีรุ้ง ดอกชบาบานตอนเช้า และฝึกอยู่ร่วมกับเพื่อนที่ภาษาไม่ตรงกันด้วย: ช้าลง สังเกต ใช้ท่าทางสื่อสาร และอยู่เป็นเพื่อน





