
บ้านยายเหนือก้อนเมฆ
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
มาเตโอนั่งรถจากลิมาขึ้นเขา บ้านยายอยู่เหนือเมฆ มีอัลปากา ผ้าห่มหลากสี และยายพูดเกชัว
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
ท้องฟ้าลิมา มักเป็นสีเทา ๆ
เหมือนมีผ้าห่มเก่า ๆ คลุมอยู่
มาเตโอเอาหน้าแนบหน้าต่าง “ดวงอาทิตย์หลบไปอยู่ไหนนะ?”
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักบ้านเกิดปู่ย่าตายายและรักภาษาครอบครัว
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
เมืองหลวงของเปรูคือลิมาอยู่ริมทะเล ฤดูหนาวมักมีเมฆต่ำปกคลุม ท้องฟ้าเป็นสีเทา ๆ; เดินทางขึ้นเทือกเขาแอนดีสจะผ่านชั้นเมฆ ไปถึงเหนือเมฆ แดดจะสว่างและแรง. อากาศบนภูเขาสูงบางกว่า ตอนเพิ่งไปถึงต้องเดินช้า ๆ และพักบ่อย ๆ. อัลปากาขี้ตกใจ กินหญ้า ชอบอยู่เป็นฝูง ปกติจะส่งเสียงฮัม “อืม——” ถ้าตกใจจะร้องเสียงแหลม. ภาษาเกชัว (Quechua) เป็นภาษาของชนพื้นเมืองบนเทือกเขาแอนดีส ในเปรูมีคนพูดมาก: hamuy (มา) phuyu (เมฆ) munakuyki (ฉันรักเธอ). และสัมผัสถึงภาษาของปู่ย่าตายายที่เป็นสมบัติของครอบครัว





