
ขบวนรถไฟสุดท้ายของคุณปู่
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
คุณปู่ขับรถไฟมาสี่สิบปีกำลังจะเกษียณ ในเที่ยวสุดท้าย เสี่ยวขุยนั่งอยู่ข้างห้องคนขับ อุโมงค์ สะพานเหล็ก สถานีเล็ก ๆ ริมทะเล คุณปู่บอกว่าทุกสถานีมีเรื่องราวของท่าน
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
ทุกวันก่อนพระอาทิตย์ตก เสี่ยวขุยจะไปรออยู่บนเนินเขา
รถไฟมาแล้ว! เธอโบกมือ แล้วใช้นิ้วทำกรอบรูป “แชะ!”
“ปู๊น—ปู๊น—” แตรของคุณปู่ดังมา เหมือนบอกว่า “ปู่เห็นหนูแล้วนะ!”
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักงานของคนในครอบครัว การกล่าวลาและขอบคุณ
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
รู้จักงานของคนขับรถไฟ: ก่อนออกเดินทางเดินตรวจรอบขบวนรถ ดูสัญญาณและชี้นิ้วยืนยัน ตอนรถวิ่งต้องตั้งใจมองข้างหน้า ตรงต่อเวลา; รถไฟทางเดี่ยวต้องรอรถที่วิ่งสวนทางที่สถานีเล็กซึ่งมีรางสองราง; อุโมงค์และสะพานเหล็ก รู้จักงานของคนในครอบครัวและการเกษียณ; ความรู้สึกอาลัย จะกล่าวลาและขอบคุณอย่างดีได้อย่างไร สำหรับผู้ปกครอง: รถไฟจริงไม่อนุญาตให้เด็กเข้าห้องคนขับ นี่เป็นการจัดเป็นพิเศษสำหรับเที่ยวสุดท้ายก่อนปู่เกษียณ อ่านจบแล้วลองถามเด็กว่า “เคยมีตอนไหนที่หนูไม่อยากจากลาไหม?”





