
กระโปรงกรุ๊งกริ๊งที่ย่าเย็บ
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
ทุกคืนย่าเย็บกรวยโลหะเล็กเป็นแถวให้มีเสียง แอนนีเด็กหญิงโอจิบเวเต้นในงานพาววาวครั้งแรก
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
คืนฤดูร้อน นกลูนบนทะเลสาบร้อง อู้——อู้——
ย่ากำลังเย็บกระโปรงกรุ๊งกริ๊งตัวแรกของแอนนี่
“คืนละหนึ่งแถว เย็บครบเจ็ดแถว ก็ไปงานพาววาว”
กริ๊ง
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักวัฒนธรรมชนพื้นเมืองอเมริกาและงานฝีมือส่งต่อรุ่น
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
ชาวโอจิบเว (Ojibwe) เป็นชนพื้นเมืองของอเมริกาเหนือ อาศัยอยู่แถบเกรตเลกส์ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ทะเลสาบ ต้นเบิร์ช และนกลูนเป็นทิวทัศน์ที่พวกเขาคุ้นเคย. กระโปรงกรุ๊งกริ๊งมีแผ่นโลหะม้วนเป็นกรวยเล็ก ๆ เย็บเป็นแถว ๆ (ตามธรรมเนียมใช้ฝากระป๋องเก่าม้วน) เวลาเต้นจะมีเสียงกรุ๊งกริ๊งคล้ายเสียงฝน. ตามเรื่องเล่าที่สืบทอดกันมา กระโปรงกรุ๊งกริ๊งตัวแรกมาจากความฝัน เพื่อให้เด็กหญิงที่ป่วยหายดี การเต้นรำกรุ๊งกริ๊งจึงเป็นการเต้นเพื่ออธิษฐานให้คนที่ต้องการ. ฝีเท้าของการเต้นกรุ๊งกริ๊งเบา ใกล้พื้น เดินตามเสียงกลอง. งานพาววาว (powwow) เป็นงานชุมนุมของชนพื้นเมือง มีวงกลองร้องเพลง มีการเต้นรำหลายแบบ ทุกคนสวมชุดงามที่คนในครอบครัวทำด้วยมือ (ไม่ใช่เครื่องแต่งกายละคร). และสัมผัสถึงงานฝีมือและน้ำใจที่ส่งต่อกันจากรุ่นสู่รุ่น





