
Każdy płatek śniegu jest inny
O tej historii
Chora babcia nie może wychodzić z domu, więc Rose chce przynieść jej do pokoju najpiękniejszy płatek śniegu. Ale płatek topnieje, gdy tylko dotknie ręki, a w pudełku płatki sklejają się razem. Rose uczy się łapać śnieg na zimny czarny materiał, oglądać przez lupę sześć ramion płatka i rysować je jeden po drugim.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Rano Rose odsuwa zasłonę —
za oknem wszystko jest białe!
Pierwszy w tym roku śnieg padał cichutko całą noc.
Co dziecko z niej wyniesie
Poznawanie kształtów płatków śniegu i dokładne obserwowanie
Warto wiedzieć rodzicom
Płatki śniegu to para wodna z chmur, która w bardzo zimnym powietrzu zamarza na maleńkich kryształkach lodu i rośnie warstwa po warstwie. Gdy woda zamarza, układa się w sześciokąty, dlatego płatki śniegu mają prawie zawsze sześć ramion (są też takie jak małe płytki i słupki). Płatek spada, przechodząc przez różne temperatury i wilgotność, więc wyrastają mu różne gałązki. Wśród skomplikowanych płatków naukowcy prawie nie znaleźli dwóch całkiem jednakowych. Płatki są bardzo małe i boją się ciepła: dłoń, ciepły oddech i ciepły pokój sprawiają, że natychmiast topnieją, a na białych rzeczach trudno je dostrzec. Żeby dobrze obejrzeć płatki, można najpierw wystawić na dwór kawałek czarnego materiału (aksamitu, filcu), żeby się wychłodził, łapać jeden płatek naraz, wstrzymać oddech i patrzeć przez lupę. Wilson Bentley, rolnik ze stanu Vermont w USA, w 1885 roku jako pierwszy sfotografował pojedynczy płatek śniegu: łapał płatki na czarną aksamitną tacę (niektóre źródła podają, że na pomalowaną na czarno drewnianą deskę) i fotografował w nieogrzewanej szopie aparatem połączonym z mikroskopem. Ćwiczymy z dzieckiem: na rzeczy, których nie da się przyspieszyć, trzeba cierpliwie czekać i uważnie patrzeć.





