
Geen sneeuwvlok is hetzelfde
Over dit verhaal
Oma is ziek en kan niet naar buiten, dus Rose wil de mooiste sneeuwvlok mee naar binnen nemen om haar te laten zien. Maar een sneeuwvlok smelt zodra hij haar hand raakt, en in een doosje plakken de vlokjes aan elkaar. Ze leert sneeuw opvangen op een koude zwarte doek, met een vergrootglas de zes punten van een vlok te zien en ze een voor een te tekenen.
Openen in VoorleeskusLees de eerste bladzijde
’s Ochtends trekt Rose de gordijnen open—
buiten is alles wit!
De eerste sneeuw van dit jaar is de hele nacht stilletjes gevallen.
Wat je kind eraan overhoudt
De vormen van sneeuwvlokken leren kennen en goed kijken
Goed om te weten voor ouders
Een sneeuwvlok is waterdamp in een wolk die in heel koude lucht direct bevriest op een klein ijskristalletje en laag voor laag groeit; als water bevriest, rangschikt het zich in zeshoeken, daarom hebben sneeuwvlokken bijna altijd zes punten (er zijn ook vlokken als plaatjes en kolommetjes). Onderweg naar beneden komt een sneeuwvlok langs andere temperaturen en vochtigheid, daarom groeien de takjes verschillend en hebben ingewikkelde vlokken zoveel verschillende vormen dat wetenschappers bijna nooit twee precies gelijke hebben gevonden. Sneeuwvlokken zijn heel klein en smelten snel: je handpalm, je adem en een warm huis laten ze meteen smelten, en op iets wits zie je ze slecht. Wil je ze goed bekijken, leg dan eerst een stuk zwarte stof (fluweel, vilt) buiten om koud te worden, vang één vlok tegelijk op, houd je adem in en kijk met een vergrootglas. De Amerikaanse boer Wilson Bentley uit Vermont maakte in 1885 voor het eerst een foto van één enkele sneeuwvlok: hij ving de vlok op een zwart fluwelen dienblad (sommige bronnen noemen een zwart geverfde houten plank) en fotografeerde hem in een onverwarmd schuurtje met een camera die op een microscoop was gezet. Oefen ook samen: sommige dingen kun je niet haasten, wacht rustig en kijk goed.





