กอดนิทาน
หุ่นยนต์ที่ชนะตลอด

หุ่นยนต์ที่ชนะตลอด

4~5 ปีแพ้และรับมือกับความท้อใจประมาณ 8–12 นาที20 หน้า

เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้

ปัวปัวชนะทุกเกม แต่เพื่อนก็จากไปทีละคน เขาเรียนรู้ที่จะพูดว่า “เล่นอีกรอบ” ได้แม้ตอนแพ้ ทุกคนจึงเปลี่ยนมาเล่นด้วยวิธีที่ยุติธรรม

อ่านหน้าแรก

ติ๊ง ติ๊ง ตึง! คุณย่าของเชนประดิษฐ์หุ่นยนต์ปัวปัวขึ้นมา
ตัวกลม ขาสปริง บนหัวมีดาวดวงเล็ก
“ฉันจะเล่น! ฉันจะชนะ!”

สิ่งที่ลูกได้รับ

แพ้ชนะไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด เล่นด้วยกันถึงจะสนุก

เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่

รู้จักความรู้สึกของ “คนที่แพ้ไม่เป็น” และมองเห็นวิธีเล่นอีกแบบหนึ่ง: เกมต้องยุติธรรม (ห้ามแอบดู ห้ามใช้ความสามารถที่คนอื่นไม่มี); ชนะแล้วอย่าตะโกนไม่หยุด คนอื่นจะเสียใจ; คนหนึ่งวิ่งนำหน้าสุด ก็จะไม่มีใครเล่นด้วย ตอนแพ้ท้องจะรู้สึกแปลก ๆ อ่อน ๆ นี่เป็นเรื่องปกติ หายใจลึก ๆ แล้วพูดอีกประโยค “เล่นอีกรอบ!” เกมก็เล่นต่อได้ แพ้แล้วอยากพูดว่า “ไม่นับ” เป็นเรื่องปกติ สิ่งสำคัญคือหยุดตัวเองให้ได้ ถ้าฝีมือต่างกันมาก ก็ตั้งกติการ่วมกันได้ (เช่นให้ปัวปัวกระโดดขาเดียว) ให้เกมทั้งยุติธรรมและสนุก ปัวปัวไม่ได้ตั้งใจแพ้ แต่เล่นด้วยวิธีที่ยุติธรรม ยอมรับว่าบางครั้งชนะ บางครั้งแพ้ เป่ายิ้งฉุบ เล่นกระโดดตาราง และวิ่งแข่ง เป็นเกมที่เด็กทั่วโลกเล่น อพาร์ตเมนต์ในชุมชนของเกาหลีส่วนใหญ่มีสนามเด็กเล่นของตัวเอง ฤดูใบไม้ร่วงใบแปะก๊วยเหลืองทองไปทั้งต้น

เล่มอื่นที่คุณอาจชอบ

ดูหนังสือทั้งหมด

คืนนี้ อ่านด้วยกันสักเล่ม

ดาวน์โหลดฟรี อ่านได้ทั้งมือถือและแท็บเล็ต