
Odliczanie do startu rakiety wodnej
O tej historii
Valentina chce zostać inżynierką rakietową i buduje rakietę wodną z plastikowej butelki na osiedlowy konkurs. Za pierwszym razem rakieta leci krzywo, za drugim koziołkuje, za trzecim przecieka, a Valentina poprawia za każdym razem tylko jedną rzecz.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Notes Valentiny jest pełen rakiet.
Grubych, chudych, takich, które plują ogniem. Kiedy dorośnie, zostanie inżynierką rakietową.
Gdy myśli, zsuwa gogle na czoło.
Co dziecko z niej wyniesie
Poznawanie projektowania, testowania i ulepszania oraz radzenie sobie z porażką
Warto wiedzieć rodzicom
Zasada rakiety wodnej (tak jak puszczony nadmuchany balon: woda tryska w dół, a butelka wystrzeliwuje w górę); stateczniki muszą być jednakowej wielkości, przyklejone prosto i rozmieszczone równomiernie, żeby rakieta nie leciała krzywo; przód trochę cięższy – wtedy lot jest stabilny (jak lotka do badmintona); wlot butelki musi być szczelny, by narastało ciśnienie; wlewamy około jednej trzeciej wody; używamy twardej butelki po napoju gazowanym. Metoda inżynierska: testować, szukać przyczyny, zmieniać tylko jedną rzecz naraz i mieć zapasową część. Bezpieczeństwo: dorosły obok, okulary ochronne, osoby pompujące i wystrzeliwujące stoją za białą linią z długim wężem i długą linką, nie zbliżamy się do napompowanej butelki, rakietę kierujemy tylko w niebo, nie w ludzi, a grubą tekturę tnie dorosły. Dziewczynki też mogą być inżynierkami rakietowymi.





