
แม่อยู่บนสถานีอวกาศ
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
แม่จะไปอยู่บนสถานีอวกาศครึ่งปี เคนตะคิดถึงแม่มาก ทุกคืนเขาเงยหน้ามองหาจุดสว่างเล็ก ๆ ที่บินผ่าน แม่ก็มองลงมาจากหน้าต่างไปยังที่ที่เขาอยู่บนโลก
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
แม่จะไปสถานีอวกาศ อยู่หกเดือน
เคนตะดึงมือแม่ไว้ “แล้วตอนหนูคิดถึงแม่ล่ะ?”
พวกเขาช่วยกันทำโซ่ห่วงกระดาษยาว ๆ หนึ่งห่วงคือหนึ่งวัน ทุกคืนฉีกออกหนึ่งห่วง
สิ่งที่ลูกได้รับ
รับมือกับการแยกจากกัน และรู้จักชีวิตบนสถานีอวกาศ
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
รู้จักสถานีอวกาศ: โคจรรอบโลกหนึ่งรอบประมาณเก้าสิบนาที ในหนึ่งวันเห็นพระอาทิตย์ขึ้นได้สิบหกครั้ง; ตอนกลางคืนมองเห็นมันบินผ่านด้วยตาเปล่า (สว่างมาก นิ่ง ไม่กะพริบเหมือนเครื่องบิน บินผ่านท้องฟ้าในไม่กี่นาที ถ้าเมฆหนาก็มองไม่เห็น); นักบินอวกาศสวมชุดทำงานธรรมดาในสถานี กินข้าวอย่างไร (ของเหลวกลายเป็นก้อนกลม) ออกกำลังกายอย่างไร (วิ่งโดยมีสายรัดตัว กระดูกและกล้ามเนื้อจะได้ไม่อ่อนแอ) นอนอย่างไร (ถุงนอนผูกติดผนัง); บางครั้งสถานีอวกาศก็รับสัญญาณไม่ได้ชั่วคราว; จากอวกาศมองเห็นแสงไฟของเมืองและแสงเหนือ; กลับถึงโลกจะรู้สึกว่าตัวหนักมาก เดินโซเซ อารมณ์ความรู้สึก: พูดออกมาว่าคิดถึง (ผู้ใหญ่ที่อยู่บ้านก็คิดถึง) รับมือกับการแยกจาก และใช้วิธีของตัวเองเชื่อมโยงกับคนในครอบครัวที่อยู่ไกล





