
Mama na stacji kosmicznej
O tej historii
Mama poleci na pół roku na stację kosmiczną, a Kenta bardzo za nią tęskni. Co wieczór podnosi wzrok i szuka małego jasnego punktu, który przelatuje, a mama patrzy z okna na miejsce na Ziemi, gdzie on mieszka.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
Mama poleci na stację kosmiczną i zostanie tam pół roku.
Kenta łapie ją za rękę: „A co, jak będę tęsknił?”
Robią długi łańcuch z papierowych kółek — jedno kółko na dzień, co wieczór odrywa się jedno.
Co dziecko z niej wyniesie
Radzenie sobie z rozstaniem i poznawanie życia na stacji kosmicznej
Warto wiedzieć rodzicom
Poznawanie stacji kosmicznej: okrąża Ziemię mniej więcej co dziewięćdziesiąt minut, a w ciągu doby widać z niej szesnaście wschodów słońca; wieczorem można zobaczyć ją gołym okiem (jest bardzo jasna, świeci stałym światłem, nie migocze jak samolot, a przelatuje przez niebo w kilka minut; gdy chmury są za grube, nie widać jej); astronauci na stacji noszą zwykłe ubrania robocze; jak jedzą (płyny zamieniają się w kulki), ćwiczą (biegają przypięci pasami, by kości i mięśnie nie słabły), śpią (śpiwory przypięte do ścian); stacja czasem na chwilę traci łączność; ze stacji widać światła miast i zorze polarne; po powrocie na Ziemię ciało wydaje się bardzo ciężkie i chodzi się chwiejnie. Emocje: nazywanie tęsknoty (dorosły, który zostaje w domu, też tęskni) i radzenie sobie z rozstaniem – własnym sposobem utrzymywania kontaktu z rodziną z daleka.





