
Magia batuty
O tej historii
Dyrygentka nie mówi: unosi batutę dla głośniejszej muzyki, opuszcza dla cichszej. Wszyscy ją rozumieją.
Otwórz w BajkotulankachPrzeczytaj pierwszą stronę
W każdą sobotę Luna zabiera skrzypce i idzie do osiedlowego centrum muzycznego.
Tamtejsza dyrygentka, pani Carmen, ma loki tak puszyste jak fajerwerki.
Gdy zaczyna się muzyka, nie mówi ani słowa.
Jak ona to robi?
Co dziecko z niej wyniesie
Dyrygenci, głośność i tempo
Warto wiedzieć rodzicom
Poznajemy dyrygenta i to, jak muzyka bywa głośna lub cicha, szybka lub wolna: dyrygent nie musi nic mówić, gestami pokazuje wszystkim, jak grać razem. Duży ruch to głośno, mały to cicho, szybkie machanie to szybko, wolne machanie to wolno. Przed początkiem unosi batutę i zatrzymuje ją, patrzy każdemu w oczy, bierze oddech i dopiero zaczyna. Rytm ma być równy jak marsz i nie może coraz bardziej przyspieszać. Delikatne zaciśnięcie dłoni w powietrzu oznacza, że wszyscy razem przestają grać. W Wenezueli jest wiele społecznych ośrodków muzycznych, w których dzieci i młodzież mogą bezpłatnie uczyć się gry na instrumentach i grać w dziecięcych oraz młodzieżowych orkiestrach, a cuatro (czterostrunowa gitara) i marakasy to częste instrumenty wenezuelskiej muzyki ludowej. Podczas czytania dziecko może razem z nami unosić ręce, opuszczać je, klaskać szybciej i wolniej, a na końcu samo zostać dyrygentem. To także pomoc, gdy dziecko bardzo chce coś zrobić, ale boi się, że mu nie wyjdzie.





