
ป่าสาหร่ายของนากทะเล
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
บ้านของชูครีมนากทะเลน้อยคือป่าสาหร่ายผืนหนึ่ง แต่เม่นทะเลมีมากขึ้นเรื่อยๆ กัดกินสาหร่ายจนหมด; แม่สอนให้เขาดำลงไปจับเม่นทะเล และนอนหงายบนผิวน้ำใช้หินทุบให้แตก; ชูครีมพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า พอเขาเรียนรู้ได้ ป่าสาหร่ายก็ค่อยๆ งอกกลับมา
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
บนผิวทะเล แม่นากทะเลนอนหงายอยู่
บนท้อง มีลูกนากทะเลตัวน้อยขนปุกปุยชื่อชูครีมนอนคว่ำอยู่
แม่ใช้สาหร่ายสีทองพันตัวทั้งสองคนไว้ แล้วโยกเยกๆ
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักห่วงโซ่อาหารในทะเล และทุกชีวิตล้วนสำคัญ
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
รู้จักปฏิกิริยาลูกโซ่ในทะเล: เม่นทะเลกินสาหร่าย ถ้าเม่นทะเลมากเกินไปจะกัด “เท้า” ของสาหร่าย (ส่วนยึดเกาะ) จนขาด สาหร่ายก็ลอยหายไป; สาหร่ายน้อยลง ปลาเล็กก็ไม่มีที่ซ่อนและไม่มีอาหาร เลยย้ายไป; นากทะเลกินเม่นทะเล เม่นทะเลลดลง ที่เหลือก็หลบเข้าซอกหิน สาหร่ายก็งอกกลับมาได้ (สาหร่ายขนาดใหญ่โตเร็วมาก วันหนึ่งยาวขึ้นได้เป็นช่วงๆ) ทุกชีวิตล้วนสำคัญ ขาดไปหนึ่งชนิด ป่าทั้งผืนก็เปลี่ยนไป ยังรู้จักชีวิตของนากทะเล: ลูกนากทะเลมีขนฟูเต็มไปด้วยอากาศ ตอนแรกลอยเหมือนจุกไม้ก๊อก ดำน้ำไม่ลง ประมาณสองสามเดือนขนใหม่ขึ้นแล้วจึงเริ่มเรียนดำน้ำ; นากทะเลไม่มีไขมันหนา อาศัยขนที่แน่นหนาให้ความอบอุ่น จึงหมั่นหวีขนบ่อยๆ; ก่อนดำน้ำ แม่จะเอาสาหร่ายม้วนลูกไว้ กันไม่ให้ลอยหาย; นากทะเลมักกัดเม่นทะเลให้แตกโดยตรง ส่วนหอยเปลือกแข็ง ปู หรือนากที่แรงกัดน้อยกว่า จะนอนหงายบนผิวน้ำ แล้วเอาเหยื่อทุบกับก้อนหินบนท้อง; ใต้แขนมีถุงหนังหลวมๆ ใส่อาหารและหินที่ชอบได้; บางครั้งนกนางนวลก็มาแย่งอาหารของนากทะเล





