
นักสะสมเสียง
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
ไอไซอาห์ใส่เครื่องช่วยฟัง เขามีการบ้านต้องส่ง “เสียงที่ฉันชอบที่สุด” เขาเดินทั่วเมืองเพื่อเก็บเสียงต่าง ๆ แล้วก็พบว่าเสียงที่ชอบที่สุด คือประโยคที่แม่พูดทุกเช้าตอนที่เขาใส่เครื่องช่วยฟัง
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
ทุกเช้า โลกของไอไซอาห์เงียบสงบ
เขาใส่เครื่องช่วยฟังสีฟ้า ในหูมีเสียงเบา ๆ “ติ๊ด ๆ ๆ” ดังขึ้น เสียงก็ดังขึ้นมา——
“อรุณสวัสดิ์ ไอไซอาห์ แม่อยู่ตรงนี้นะ”
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักการได้ยินและการสูญเสียการได้ยิน ชื่นชมความแตกต่าง
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
รู้จักการได้ยินและการสูญเสียการได้ยิน: บางคนใส่เครื่องช่วยฟัง ซึ่งช่วยขยายเสียงให้ดังขึ้น; ตอนเปิดเครื่อง ในหูจะมีเสียงเตือนเบา ๆ ดังขึ้น; ตอนนอนและตอนอาบน้ำต้องถอดออก แล้วเก็บใส่กล่องใบเล็ก; ที่ที่เสียงดังมาก ทั้งหูและสมองจะเหนื่อยมาก ถอดออกหรือไปพักในที่เงียบ ๆ ได้; เสียงที่เบามาก ต่อให้ใส่เครื่องช่วยฟังก็อาจฟังไม่ชัดเสมอไป; เสียงคือการสั่นสะเทือน จึงใช้มือ “สัมผัส” ได้ (กล่องเสียงกีตาร์ เสียงแมวกรน หัวใจของคนในครอบครัว) และชื่นชมว่าเสียงที่แต่ละคนชอบไม่เหมือนกัน เด็กที่ใส่เครื่องช่วยฟังก็มีความชอบและความสามารถเป็นของตัวเองเหมือนทุกคน





