
De oceaankaart van het walvisje
Over dit verhaal
Een bultrugjong zwemt met zijn moeder van de ijzige zee bij Antarctica naar warm tropisch water. Zingend ontdekt het de oceanen.
Openen in VoorleeskusLees de eerste bladzijde
De zomer op Antarctica is bijna voorbij.
Op de ijskoude zee komen Walvisje en mama boven—poef! Twee fonteinen spuiten omhoog.
Wat je kind eraan overhoudt
Oceanen en walvistrek ontdekken en weten dat de aarde voor het grootste deel zee is
Goed om te weten voor ouders
Het grootste deel van het aardoppervlak is oceaan (ongeveer zeven van de tien delen is zee), de Stille Oceaan is de grootste; bultruggen op het zuidelijk halfrond eten in de zomer krill in de koude zee bij Antarctica en zwemmen vóór de winter naar warm tropisch water, waar ze hun jongen krijgen en grootbrengen; zo'n reis is enkele duizenden kilometers en duurt een of twee maanden; een walvisjong blijft na de geboorte ongeveer een jaar bij zijn moeder en drinkt onderweg haar melk; tijdens de lange reis eet een walvismoeder bijna niets en leeft ze van het dikke vet op haar lijf; walvissen ademen met longen en moeten naar het wateroppervlak om met het blaasgat op hun kop adem te halen, jongen vaker dan volwassenen; moeder en jong roepen elkaar met heel zachte geluiden; de lange, herhaalde 'walvisliederen' worden vooral door mannetjes in warm water gezongen; een walvisjong kan dicht bij zijn moeder zwemmen en profiteert van de stroming die zij maakt. Onderweg zie je pinguïns en ijsbergen (Antarctica), albatrossen (grote zeevogels van de zuidelijke oceaan), dolfijnen, vliegende vissen en schildpadden (warm water).





