
เครื่องบินน้ำกับเมฆพายุ
เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้
แอบบี้ไปกับคุณปู่ที่เป็นนักบิน ขับเครื่องบินน้ำไปส่งยาที่เกาะกลางทะเลสาบ ขากลับมีเมฆคิวมูโลนิมบัสก้อนใหญ่โผล่ขึ้นที่ขอบฟ้า คุณปู่สอนเธอดูเมฆและตัดสินใจ หาอ่าวที่ปลอดภัยที่สุดเพื่อลงจอด
เปิดในกอดนิทานอ่านหน้าแรก
แอบบี้ชอบดูเมฆที่สุด
“ก้อนนั้นเป็นกระต่าย ก้อนนั้นเป็นวาฬ!”
คุณปู่บอกว่า เมฆทุกชนิด ที่จริงก็มีชื่อของตัวเองนะ
สิ่งที่ลูกได้รับ
รู้จักเมฆและสภาพอากาศ ตัดสินใจอย่างใจเย็น
เกร็ดน่ารู้สำหรับพ่อแม่
รู้จักเมฆ: เมฆคิวมูลัส (ฐานเมฆแบน ยอดนูนเหมือนดอกกะหล่ำ เป็นเมฆของวันอากาศดี) และเมฆคิวมูโลนิมบัส (โตสูงและเร็ว ยอดแผ่ราบ มีฟ้าร้อง ลมแรง และถูกลมพัดพาไปได้); เครื่องบินน้ำต้องบินขึ้นและลงจอดบนผิวทะเลสาบโดยหันหัวเข้าหาลม ดูริ้วคลื่นบนผิวน้ำก็รู้ทิศทางลม; เครื่องบินเล็กถ้ามองไม่เห็นก็ไม่บินเข้าไปในเมฆ; เห็นเมฆคิวมูโลนิมบัสเคลื่อนเข้ามา ไม่ฝืนบินเข้าไป ต้องหาผิวทะเลสาบที่ปลอดภัยเพื่อลงจอดแต่เนิ่น ๆ อ่าวที่มีเนินเขาบังลมจะมีน้ำเรียบกว่า; ถ้าฟ้าร้อง ต้องหลบเข้าบ้าน ฟ้าแลบวาบแล้วเริ่มนับทีละวินาทีจนได้ยินเสียงฟ้าร้อง: นับได้ยิ่งมาก ฟ้าร้องก็ยิ่งอยู่ไกล (นับประมาณสามครั้งเท่ากับหนึ่งกิโลเมตร) ฝึกใจเย็นลงเมื่อกลัว และตัดสินใจด้วยตัวเอง





