
De dag dat het regende in de woestijn
Over dit verhaal
Doorntje, een doornduivel, woont in de rode woestijn van Australië, waar het al heel, heel lang niet heeft geregend. Elke ochtend klimt hij op een duin om naar de lucht te kijken. Eindelijk komt de regen, het water stroomt langs de kleine groefjes op zijn lijf naar zijn mond, en binnen een paar dagen staat de hele woestijn vol bloemen.
Openen in VoorleeskusLees de eerste bladzijde
In de rode woestijn woont een doornduivel, Doorntje.
Zijn hele lijf zit vol scherpe doorns, maar hij is helemaal niet gemeen.
“Regen, waar heb je je verstopt?”
Wat je kind eraan overhoudt
Leren hoe planten en dieren in de woestijn met droogte omgaan
Goed om te weten voor ouders
In de rode woestijn in het midden van Australië regent het soms maandenlang niet. De doornduivel zit vol stekels en ziet er gevaarlijk uit, maar is eigenlijk heel zachtaardig en eet alleen kleine mieren; hij loopt een stukje, staat stil, wiebelt verder. Tussen zijn schubben zitten fijne groefjes: als hij nat wordt van de regen of in een plas staat, stroomt het water door de groefjes naar zijn mond en kan hij het opdrinken; wetenschappers hebben ook gezien dat hij natte zand op zijn rug schept, waarschijnlijk om zo wat water op te nemen (hierover zijn de meningen nog verdeeld). In de woestijn zie je soms regen onder een wolk hangen, terwijl de regen halverwege door de droge hete lucht verdampt en de grond niet bereikt (dat heet “virga”). Woestijnplanten laten hun zaden in de grond achter, en droge zaden kunnen jarenlang wachten; in de uitgedroogde modder liggen ook de eitjes van schildkreeftjes, die één of twee dagen nadat het water zich heeft verzameld uitkomen, een paar dagen later een klein schildje krijgen dat je kunt zien en na ongeveer twee weken volgroeide kreeftjes zijn. Na een flinke regenbui verschijnen een paar dagen later groene sprietjes, en een paar weken later staat de hele woestijn vol roze, witte en gele bloemen.





