
De reddingshelikopter rukt uit
Over dit verhaal
Aloha's vader is helikopterhulpverlener en Aloha wacht op de basis tot hij klaar is met werken. Er is een gewonde wandelaar op de berg; via de radio hoort ze hoe het hele team de persoon vindt en veilig terugbrengt.
Openen in VoorleeskusLees de eerste bladzijde
Elke dag na school wacht Aloha op de reddingsbasis op papa.
Papa is helikopterhulpverlener. Als ze elkaar zien,
raken hun neuzen en voorhoofden elkaar en ademen ze samen één keer diep in.
Wat je kind eraan overhoudt
Leren hoe je buiten om hulp vraagt en wat reddingswerk is
Goed om te weten voor ouders
Hoe je buiten om hulp vraagt: als je verdwaald of gewond bent, blijf je op je plek wachten op hulp, trek je alle kleren aan en ga je op je rugzak zitten om warm te blijven, zorg je dat mensen je zien (felle kleuren, zwaaien, een isolatiedeken uitspreiden zodat hij weerkaatst; als er mensen in de buurt naar je zoeken, blaas je drie keer op een fluitje — een helikopter is heel luid, het fluitje is voor mensen op de grond) en spaar je je telefoonbatterij. Reddingswerk met helikopters leren kennen: de dienstdoende medewerker op de basis neemt de telefoon op, kijkt op de kaart en houdt contact via de radio; de piloot vliegt niet de wolken in als hij niets ziet; is er te weinig brandstof, dan moet hij eerst terug om te tanken; de hulpverlener daalt met een kabel af om voor de gewonde te zorgen. Als een helikopter landt of opstijgt, blijf je achter de gele lijn staan. Hongi is een Maori-begroeting: de neuzen en voorhoofden raken elkaar zachtjes en je ademt samen één keer in, als teken dat je de adem van het leven deelt.





